Pokaz ninja kabuki — wyjaśnienie

Krótka odpowiedź i to, czego nie obejmuje

Pokaz ninja kabuki to nowoczesne przedstawienie sceniczne, a nie sztuka kabuki. Odbywa się w WARP SHINJUKU, podziemnym obiekcie w Kabukichō, a produkuje go Japan Ninja Council. Strona pokazu opisuje go jako kryte widowisko ninja i kabuki trwające około 80 minut, a opis biletu nazywa je niewerbalną rozrywką na żywo zbudowaną z użyciem technik produkcji kabuki. Słowo kabuki opisuje więc tutaj sposób budowy i oświetlenia sceny, a nie repertuar. Proszę oczekiwać przede wszystkim widowiska i rytmu, a fabuły w drugiej kolejności. Jeśli przyjdziecie z nadzieją na sztukę kabuki, będziecie szukać czegoś, czym ten pokaz nie zamierza być. Poniższa lista przedstawia różnicę w prostych słowach.

• To jest: w dużej mierze niewerbalny pokaz gry na bębnach taiko, walk na miecze, tańca i interaktywnego segmentu ninja.
• To jest: inscenizowane metodami produkcji kabuki, które według opisu biletu są przekazywane od okresu Edo.
• To nie jest: klasyczna sztuka kabuki. Te wystawiane są w teatrach takich jak Kabuki-za w Ginzie.
• To nie jest: lekcja historii o prawdziwych ninja.

Gdzie się odbywa i kto za nim stoi

Strona pokazu podaje jako miejsce WARP SHINJUKU, na poziomie podziemnym budynku przy 1-21-1 Kabukichō, Shinjuku-ku, obok Godzilla Head. Wymienia Japan Ninja Council jako producenta i opisuje tę radę jako organ promocji kultury ninja zrzeszający samorządy lokalne. Raport TravelMole z marca 2015 r. podał, że grupa sterująca przedstawicieli samorządów z Iga, Kōka, Ueda, Odawara i Saga utworzyła się, aby powołać tę radę. Strona wymienia Denjirō Tanakę VII, muzyka kabuki, który po raz pierwszy wystąpił na scenie w wieku trzech lat, jako reżysera. SoraNews24 i opis biletu dodają, że wystąpił on na ceremonii otwarcia Igrzysk Olimpijskich w Tokio w 2020 r.

czym jest kabuki i gdzie plasuje się ten spektakl

Wikipedia datuje historię kabuki na 1603 rok, kiedy Izumo no Okuni, była kapłanka świątynna, zaczęła występować z trupą młodych tancerek w Kioto. Według niej słowo to może pochodzić od kabuku, czyli przechylać się lub wyróżniać się z tłumu. W 1629 roku kobietom zakazano udziału w kabuki, a sztuka rozwinęła się w obecną, wyłącznie męską formę, w której onnagata odgrywają role kobiece. UNESCO, które wpisało kabuki na Listę Reprezentatywną w 2008 roku, zauważa, że aktorzy mówią monotonnym głosem, akompaniując sobie na tradycyjnych instrumentach. Ten spektakl jest natomiast w dużej mierze niewerbalny. Przewodnik po kabuki na tej stronie szczegółowo omawia makijaż, pozy i teatry tej sztuki.

Czytaj dalej: Kabuki dla początkujących

co spektakl zapożycza z kabuki

Kabuki ma własną maszynerię sceniczną. UNESCO wymienia obrotowe sceny, zapadnie i hanamichi — pomost wchodzący w publiczność — oraz opisuje mie, pozę, którą aktor przyjmuje, by ustanowić postać, i keshō, czyli makijaż. Strona spektaklu podaje, że goście otrzymują pamiątkowe zdjęcie z bossem ninja w makijażu kumadori. Kumadori to pasiasty makijaż kabuki, a według Wikipedii czerwień oznacza potężnego bohatera, a błękit — złoczyńcę. Strona spektaklu nie wspomina o hanamichi ani o obrotowej scenie, więc nie rezerwuj biletu z takim oczekiwaniem. Najbezpieczniejsza interpretacja jest taka, że zapożyczenie ma głównie charakter wizualny i muzyczny: makijaż, pozy, inscenizacja i bębny, a nie maszyneria kabukowej sceny.

cztery części wieczoru

Strona spektaklu wymienia cztery części w następującej kolejności. Traktuj tę listę jako program aktualnie prezentowany na stronie, a nie obietnicę, ponieważ szczegóły i kolejność mogą się zmieniać z wizyty na wizytę. SoraNews24, relacjonując premierę w sierpniu 2024 roku, opisał historię rywalizujących klanów ninja walczących o miecz przynoszący pokój. Taki był wtedy fabuła, a spektakl mógł zostać od tego czasu przerobiony. Opis biletu ujmuje cały wieczór jako ninja, oiran i wadaiko opowiedziane poprzez ewoluującą sztukę kabuki. Zapytaj w recepcji w dniu wydarzenia, czy podczas występu dozwolone jest filmowanie.

• Uwertura wadaiko: wieczór otwiera na żywo gra na bębnach taiko.
• Walki na miecze w stylu kabuki, które strona nazywa tate, oraz taniec japoński.
• Praktyczny segment ninja, w którym goście rzucają shuriken i próbują walki scenicznej pod okiem wykonawców.
• Finał z udziałem całej obsady i pamiątkowe zdjęcie.

Bębny

Japońskie słowo taiko oznacza bęben. Angielskojęzyczni używają go na określenie wadaiko, japońskich bębnów, oraz kumi-daiko, czyli gry na nich w zespole. Wikipedia datuje archeologiczne dowody na obecność taiko w Japonii na VI wiek n.e., a ich zastosowania obejmowały wszystko od komunikacji i wojny po festiwale i muzykę dworską. Zespołowe bębnienie jako forma koncertowa jest znacznie młodsze: Wikipedia przypisuje Daihachiemu Oguciemu rozwój kumi-daiko w 1951 roku, a grupy Ondekoza i Kodo miały później rozsławić tę formę za granicą. Recenzenci chwalą bębnienie, a niektórzy zastanawiają się, ile czasu zajęło bębniarzom wspólne opanowanie tak długiego utworu. Uwertura nadaje też ton reszcie wieczoru, którą recenzenci opisują jako rytmiczną i głośną, więc rodziny powinny być przygotowane na ten poziom głośności od pierwszej minuty.

Ninja, kabuki i kolor czarny

Wikipedia definiuje ninja jako szpiegów i infiltrujących przednowoczesnej Japonii i dodaje, że dowody na istnienie ninja jako skrytobójców są nikłe. W czasie pokoju, jak podaje, ninja nosili zazwyczaj ubrania robocze podobne do chłopskich, prawdopodobnie w ciemnobrązowym kolorze, a nie czarnym. Wizerunek całkowicie czarnego stroju wiąże się z kabuki: kuroko, czyli sceniczni pomocnicy ubrani całkowicie na czarno, są tradycyjnie traktowani jako niewidzialni, a historyk Stephen Turnbull sugerował, że stereotypowy wizerunek ninja w czerni wywodzi się z kabuki. Przedstawienie o ninja zbudowane z użyciem kabukowej inscenizacji czerpie zatem z tradycji, która — według sugestii Turnbulla — ukształtowała sposób wyobrażania sobie ninja. Wikipedia dodaje, że teatr okresu Edo wykształcił wiele stereotypów, w tym użycie shurikenów, co kontrastowało z mieczami samurajów na scenie.

Czytaj dalej: Historia ninja a mit

Oiran, trzeci motyw

Opis biletu wymienia trzy motywy: ninja, oiran i wadaiko. Oiran były najwyższej rangi kurtyzanami dzielnicy Yoshiwara z okresu Edo. Wikipedia podaje, że były przede wszystkim artystkami estradowymi, wyszkolonymi w ceremonii herbacianej, kaligrafii i grze na instrumentach takich jak koto i shamisen, a termin ten pojawił się w Yoshiwarze w latach 50. XVIII wieku. Zaznacza również, że oiran z definicji zajmowały się prostytucją, którą Japonia później zakazała. Na tej scenie oiran to kostium i postać. Prawdziwa historia Yoshiwary jest bardziej skomplikowana i mniej olśniewająca, niż może pokazać scena, dlatego warto najpierw przeczytać osobny przewodnik o oiran wraz z jego źródłami.

Czytaj dalej: Kim były oiran?

Co mówią recenzenci

Strona, na której dokonujesz rezerwacji, ma średnią 4,2 na 5 na podstawie 509 recenzji — dobry wynik, choć nie olśniewający. Recenzenci wyróżniają bębnienie taiko, oświetlenie i efekty wizualne oraz życzliwy personel, a kilku mówi, że dzieciom się podobało. Powtarzającym się zastrzeżeniem jest głośność: jeden z recenzentów radzi być przygotowanym na głośne przedstawienie, dodając zarazem, że warto. Inny pisze, że przyszedł spóźniony, a mimo to wpuszczono go na drugą połowę show — to relacja jednego podróżnego, a nie obietnica. Przy 509 recenzjach ocena 4,2 to znaczący sygnał, a nie werdykt kilku niezadowolonych gości, i mówi ci, że przedstawienie pasuje jednym zwiedzającym lepiej niż innym.

Dla kogo to nie jest

Odpuść sobie, jeśli szukasz klasycznego kabuki, z mówionym lub śpiewanym tekstem i aktorską tradycją w tle. Odpuść sobie, jeśli chcesz historii opowiedzianej słowami, ponieważ przedstawienie jest niewerbalne. Zastanów się dwa razy, jeśli komuś w twojej grupie przeszkadza głośna muzyka albo jeśli chcesz wybrać sobie miejsce: rezerwacja miejsc nie jest dostępna przy bilecie GetYourGuide, a miejsca przydzielane są według numerowanych znaczników. A jeśli chcesz przejść przez historię ninja, wizyta w muzeum zrobi to lepiej niż przedstawienie sceniczne. Show jest stworzone dla widowiska, więc korzystaj z opartych na źródłach przewodników na tej stronie, by poznać historię, a wieczór zachowaj na widowisko.

Gdzie indziej zobaczyć klasyczne kabuki

Wikipedia nazywa Kabuki-za w Ginzie głównym teatrem w Tokio dla tradycyjnego kabuki. Programy zmieniają się co miesiąc, z odmiennym zestawem sztuk i tańców popołudniowych i wieczornych, a KabukiWeb wymienia kasę biletową na bilety na pojedyncze akty, które pasują do krótkiej pierwszej wizyty. Wikipedia podaje, że obecny budynek otwarto 28 marca 2013 roku, a zaprojektował go Kengo Kuma. Przewodnik po kabuki na tej stronie wyjaśnia, co zobaczysz i usłyszysz na miejscu. Jeśli chcesz krótkiej klasycznej próbki, opcja pojedynczych aktów pozwala uniknąć zobowiązania do całego programu, a program kabuki i bunraku zespołu National Theatre, pokazany jako druga karta w sekcji rezerwacji, jest kolejną krótką klasyczną opcją, której treść zmienia się w zależności od daty.

Czytaj dalej: Kabuki dla początkujących