Καμπούκι για αρχάριους

Από πού προήλθε το καμπούκι

Η Wikipedia αναφέρει ότι η ιστορία του καμπούκι ξεκίνησε το 1603, κατά την περίοδο Έντο, όταν η Izumo no Okuni, πρώην ιέρεια, άρχισε να εμφανίζεται με έναν θίασο νεαρών χορευτριών στο Κιότο. Το όνομα μπορεί να προέρχεται από το kabuku, που σημαίνει γέρνω ή ξεφεύγω από το συνηθισμένο· το kabukimono αρχικά σήμαινε ανθρώπους που ντύνονταν με παράξενο τρόπο. Οι τρεις χαρακτήρες που χρησιμοποιούνται για να γραφτεί το καμπούκι διαβάζονται ως τραγούδι, χορός και δεξιοτεχνία, αν και η Wikipedia τους χαρακτηρίζει ateji που δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματική ετυμολογία.

Γιατί οι θίασοι είναι αποκλειστικά ανδρικοί

Η Wikipedia αναφέρει ότι οι γυναίκες έχασαν το δικαίωμα να παίζουν καμπούκι το 1629, και ότι η τέχνη τότε εξελίχθηκε στην αποκλειστικά ανδρική μορφή που έχει σήμερα. Άνδρες ηθοποιοί γνωστοί ως onnagata, όρος που σημαίνει γυναικείος ρόλος, υποδύονται τους γυναικείους ρόλους. Η UNESCO, η οποία κατέγραψε το καμπούκι ως άυλη πολιτιστική κληρονομιά της ανθρωπότητας το 2008, τρία χρόνια αφότου το διακήρυξε για πρώτη φορά, αναφέρει ότι οι ιστορίες αφορούν ιστορικά γεγονότα και ηθικές συγκρούσεις σε σχέσεις της καρδιάς.

Μακιγιάζ, πόζες και ο διάδρομος

Η UNESCO αναφέρει ότι οι ηθοποιοί μιλούν με μονότονη φωνή, συνοδεία παραδοσιακών οργάνων, και κρατούν μια χαρακτηριστική πόζα που ονομάζεται mie για να καθιερώσουν τον χαρακτήρα τους. Το kumadori είναι το ριγωτό μακιγιάζ ορισμένων ρόλων: η Wikipedia αναφέρει ότι το κόκκινο σηματοδοτεί έναν ισχυρό και ενάρετο ήρωα, και το μπλε σηματοδοτεί έναν κακό ή αρνητικά συναισθήματα όπως ο φόβος και η ζήλια. Το hanamichi είναι μια πεζογέφυρα που εκτείνεται μέσα στο κοινό, που χρησιμοποιείται για δραματικές εισόδους και εξόδους. Η σκηνή διαθέτει επίσης περιστρεφόμενα τμήματα και καταπακτές.

Οι άνθρωποι στα μαύρα

Οι κουρόκο είναι σκηνικοί τεχνικοί που, σύμφωνα με τη Wikipedia, είναι πάντα ντυμένοι εξ ολοκλήρου στα μαύρα και θεωρούνται παραδοσιακά αόρατοι. Μετακινούν σκηνικά και αντικείμενα και βοηθούν στις αλλαγές σκηνής και κοστουμιών, ενώ μερικές φορές υποδύονται ζώα ή άλλους μικρούς ρόλους κρατώντας ένα αντικείμενο. Δεν πρέπει να τους βλέπετε. Αυτή η σύμβαση έχει σημασία και πέρα από το θέατρο, καθώς ο ιστορικός Stephen Turnbull υποστήριξε ότι η εικόνα του νίντζα ντυμένου στα μαύρα προήλθε από το καμπούκι.

Πώς χτίζεται ένα πρόγραμμα

Η Wikipedia αναφέρει ότι το καμπούκι παιζόταν παραδοσιακά σε ολοήμερα προγράμματα, με ένα έργο πολλών πράξεων να απλώνεται σε όλη τη διάρκεια της ημέρας, και ότι σχεδόν κάθε πλήρους μήκους έργο έχει πέντε πράξεις. Στο Kabuki-za σήμερα, αναφέρει, τα προγράμματα αλλάζουν κάθε μήνα, με διαφορετικό απογευματινό και βραδινό σύνολο έργων και χορών, που παίζονται σχεδόν κάθε μέρα. Το KabukiWeb σημειώνει ότι τα διαλείμματα διαρκούν συνήθως 20 έως 30 λεπτά, με εστιατόρια ανοιχτά για το κοινό κατά τη διάρκειά τους.

Πώς να το δείτε για πρώτη φορά

Το Kabuki-za βρίσκεται στο Γκίνζα· η Wikipedia αναφέρει ότι το σημερινό κτίριο άνοιξε στις 28 Μαρτίου 2013 και σχεδιάστηκε από τον Kengo Kuma, και ότι το διαχειρίζεται η Shochiku. Το KabukiWeb παραθέτει δύο τύπους εισιτηρίων για υπηρεσίες στην αγγλική γλώσσα, ένα πλήρες πρόγραμμα και μία μόνο πράξη, με το ταμείο για τη μεμονωμένη πράξη στο πρώτο επίπεδο, αριστερά της κεντρικής εισόδου. Περιγράφει επίσης μια υπηρεσία αγγλικών υποτίτλων που παρέχει ουσιώδεις μεταφράσεις του διαλόγου και των στίχων. Ελέγξτε την τρέχουσα εισιτηριακή πολιτική του θεάτρου πριν πάτε.

Άλλα μέρη για παρακολούθηση

Η Wikipedia αναφέρει το Εθνικό Θέατρο, το Kabuki-za και το Minami-za ως σημαντικά θέατρα εξοπλισμένα με τις μηχανισμούς ανύψωσης σκηνής που ονομάζονται chūnori. Κάθε θέατρο δημοσιεύει το δικό του πρόγραμμα, οπότε ελέγξτε τι παίζεται πριν πάτε. Αν θέλετε μια σύγχρονη παράσταση που δανείζεται τη σκηνοθεσία του καμπούκι, ο οδηγός για το νίντζα καμπούκι σε αυτόν τον ιστότοπο εξηγεί τι είναι εκείνη η βραδιά και πώς διαφέρει από τα θέατρα που αναφέρονται εδώ.

Διαβάστε στη συνέχεια: Η παράσταση ninja kabuki, εξηγημένη

Σε ποιους δεν απευθύνεται

Το κλασικό καμπούκι δεν είναι για όποιον θέλει γρήγορη δράση σε σύντομο χρόνο χωρίς εξηγήσεις. Ένα πλήρες πρόγραμμα είναι μακρύ, ο ρυθμός των παλαιότερων έργων είναι σκόπιμος, και μεγάλο μέρος της απόλαυσης βρίσκεται σε λεπτομέρειες όπως μια παγωμένη πόζα ή μια αλλαγή κοστουμιού. Αν αυτό ακούγεται υπερβολικό, μια μεμονωμένη πράξη είναι ο ήπιος τρόπος εισόδου, και μια σύγχρονη παράσταση fusion με τύμπανα και ξιφομαχίες είναι μια εντελώς διαφορετική βραδιά.